Matt Reeves'in yönettiği 2010 yapımı Let Me In, İsveçli yazar John Ajvide Lindqvist'in aynı adlı romanından ve 2008 tarihli İsveç filmi 'Let the Right One In'den uyarlanan, türler arası geçiş yapan özgün bir yapım. Film, 1980'lerin New Mexico'sunda geçen hikayede, okulda sürekli zorbalığa maruz kalan 12 yaşındaki Owen'ın (Kodi Smit-McPhee) hayatına odaklanıyor. Owen'ın tekdüze ve yalnız dünyası, apartmanlarına taşınan gizemli komşusu Abby (Chloë Grace Moretz) ve onun koruyucusu (Richard Jenkins) ile tanışmasıyla değişir. İlk bakışta sıradan bir çocukluk arkadaşlığı gibi başlayan ilişki, Abby'nin gerçek doğası –bir vampir olduğu– yavaş yavaş ortaya çıktıkça derinleşir ve karmaşıklaşır.

Let Me In, geleneksel vampir mitolojisini, bir ergenlik hikayesi ve dokunaklı bir yalnızlık portresiyle ustalıkla harmanlıyor. Korku ve gerilim unsurlarını, karakterlerin içsel dramalarının ve gelişen saf ama tehlikeli bağın hizmetine sunuyor. Kodi Smit-McPhee'nin savunmasız ve içe kapanık Owen performansı ile Chloë Grace Moretz'in hem masumiyeti hem de kadim bir varlığın ağırlığını taşıyan Abby'si, filmin duygusal çekirdeğini oluşturuyor. Reeves'in yönetimi, soğuk renk paleti, kar beyazı görüntüler ve minimal müzik kullanımıyla kasvetli ve melankolik bir atmosfer yaratıyor, bu da hikayenin içerdiği şiddet ve hüzünle mükemmel bir uyum sağlıyor.

Film, sadece bir 'canavar' hikayesi anlatmakla kalmıyor; sevgi, koruma, fedakarlık ve insan (ya da insan-ötesi) bağların doğası üzerine düşündürüyor. Zorbalık, yalnızlık ve aidiyet arayışı gibi evrensel temaları işleyerek izleyiciyi etkiliyor. Görsel efektler ve şiddet sahneleri ölçülü kullanılarak, odak daima karakterlerde tutuluyor. Let Me In, korku sevenler kadar, iyi yazılmış karakter dramları arayan izleyiciler için de unutulmaz bir deneyim vaat ediyor. Atmosferik yapısı, güçlü oyunculukları ve beklenmedik derecede dokunaklı hikayesiyle, klasikleşmiş modern bir yeniden uyarlama olarak izlenmeyi hak ediyor.