Brian De Palma'nın 1992 yapımı psikolojik gerilim filmi Raising Cain, izleyiciyi karmaşık bir zihin labirentine sürüklüyor. Film, başarılı bir çocuk psikoloğu olan Carter Nix'in (John Lithgow) görünüşte mükemmel hayatına odaklanıyor. Ancak eşi Jenny (Lolita Davidovich), kocasının çocuklarla ilgili araştırmalarının sağlıklı sınırları aştığından giderek daha fazla şüphelenmeye başlar. Bu şüpheler, Carter'ın geçmişine ve zihninde sakladığı karanlık sırlara doğru tehlikeli bir yolculuğun kapısını aralar.

John Lithgow'un performansı filmin bel kemiğini oluşturuyor. Birden fazla kişiliği aynı karakterde canlandırmadaki ustalığı, izleyiciyi sürekli bir gerilim halinde tutmayı başarıyor. Lolita Davidovich'in Jenny karakteri ise şüphe ve korku arasında gidip gelen duygusal yolculuğu inandırıcı şekilde yansıtıyor. De Palma'nın karakteristik gerilim anlatımı ve görsel stilizasyonu, filmin her sahnesine sinmiş durumda.

Raising Cain, kimlik, hafıza ve ailevi baskılar temalarını psikolojik korku unsurlarıyla harmanlayarak sunuyor. Filmin 92 dakikalık süresi boyunca tempo hiç düşmüyor ve beklenmedik dönüşlerle dolu bir hikaye sunuyor. De Palma'nın Hitchcock'tan aldığı ilhamı kendi tarzıyla sentezlediği bu film, psikolojik gerilim severler için kaçırılmaması gereken bir yapım. Özellikle karakter gelişimleri ve atmosferik gerilim kurgusuyla, 90'ların unutulmaz psikolojik gerilim filmleri arasında hak ettiği yeri alıyor.