Béla Tarr'ın sinema tarihine kazıdığı devasa bir anıt olan Satantango, 1994 yapımı 7 saatlik bir epik olarak izleyiciyi çökmekte olan bir Macar kolektif çiftliğinin kasvetli ve yağmurlu dünyasına davet ediyor. Film, sosyalist rejimin çöküş sonrası umutsuzluk ve yozlaşma bataklığına saplanmış bir topluluğun portresini çizer. Öldüğüne inanılan, ancak geri dönen ve bir kurtarıcı ya da belki de bir aldatıcı olan Irimiás karakterinin etrafında dönen hikaye, paranoyayı, ihaneti ve boş umutları uzun, hipnotik plan sekanslarla anlatır. Tarr'ın benzersiz yönetmenliği, siyah-beyaz görüntülerle adeta bir ağıt niteliğindeki atmosferi yaratırken, oyuncuların neredeyse belgesel gerçekliğindeki performansları izleyiciyi bu kasvetli evrenin bir parçası haline getirir. Her biri yaklaşık bir saat süren bölümler, zamanın ağır akışını hissettirir ve seyirciyi derin bir meditasyona zorlar. Satantango, sadece bir film değil; bir deneyim, bir yolculuktur. Sinemanın anlatım olanaklarını zorlayan bu başyapıt, sabrı ve derin düşünmeyi ödüllendirir. Edebiyat uyarlaması olarak da güçlü alt metinler barındıran film, insan doğası, güven ve toplumsal çöküş üzerine unutulmaz bir eserdir. Sinema tutkunlarının mutlaka izlemesi gereken, kendine özgü ritmi ve görsel şiirselliğiyle kült statüsü kazanmış bir şaheserdir.