Jafar Panahi'nin yönettiği 1997 yapımı 'Ayneh' (The Mirror), İran sinemasının sınırları zorlayan ve üzerinde düşündüren önemli eserlerinden biridir. Film, ilk bakışta sade bir konuyla başlar: Tahran'ın kalabalık sokaklarında, annesi tarafından alınmayı bekleyen küçük bir kız çocuğu. Okul çıkışı trafiğe kapılmış annesini beklerken, sabrı tükenen küçük Mina, eve kendi başına dönmeye karar verir. Bu karar, onu şehrin karmaşık labirentinde, otobüslerde, kalabalıklarda kaybolmuş bir yolculuğa çıkarır.

Ancak 'Ayneh' bu noktada geleneksel anlatının sınırlarını tamamen yıkar. Filmin ortasında, küçük aktris Mina, rolünü oynamayı reddeder ve seti terk eder. Panahi'nin kamerası, bu andan itibaren gerçekle kurgu arasındaki çizgiyi bulanıklaştırarak, Mina'nın 'oyuncu' olmadan, 'kendisi' olarak eve dönme çabasını takip etmeye başlar. Bu cesur hamle, filmi sıradan bir dramadan, sinemanın kendi doğası, gerçeklik algımız ve seyirci-oyuncu ilişkisi üzerine derin bir sorgulamaya dönüştürür.

Performanslar, özellikle Mina'nın kendiliğinden ve doğal davranışları, filmin kalbini oluşturuyor. Panahi'nin yönetmenliği, belgesel ile kurmaca arasında gidip gelerek izleyiciyi sürekli olarak şaşırtmayı ve düşündürmeyi başarıyor. Sokaklardaki gerçek insanların tepkileri, filmin dokusuna samimiyet katıyor.

'Ayneh', sadece bir kayboluş hikayesi değil, aynı zamanda bir bulunuş, daha doğrusu 'kendini bulma' hikayesidir. Seyirciye, sinemanın büyüsünün perdenin arkasında değil, bazen en beklenmedik anlarda, gerçeğin ta kendisinde saklı olabileceğini hatırlatır. Meta-anlatı yapısı ve deneysel ruhuyla, geleneksel hikaye anlatımından sıkılan ve sinema sanatının olanaklarını düşünmek isteyen her izleyici için kaçırılmaması gereken bir başyapıttır. İran sinemasının sosyal gerçekçilik geleneğini, yenilikçi bir bakışla harmanlayan bu film, 95 dakikalık süresi boyunca sizi hem içine çeker hem de üzerine düşünmeye zorlar.