Jean-Luc Godard'ın 1962 yapımı 'Vivre sa vie: Film en douze tableaux', Fransız Yeni Dalga sinemasının en önemli ve stilize eserlerinden biridir. Film, Paris'te yaşayan ve oyunculuk hayalleri kuran Nana'nın (Anna Karina) hayatından on iki ayrı tablo sunar. Bu tablolar, onun yalnızlığını, parasal sıkıntılarını ve yavaş yavaş fuhuş dünyasının içine çekilişini belgeselvari bir gerçekçilikle aktarır. Godard'ın deneysel anlatımı, uzun diyaloglar, doğrudan kameraya bakışlar ve sosyolojik tespitlerle bezelidir.

Anna Karina, gerçek hayattaki eşi Godard'ın yönettiği bu filmde, kariyerinin en unutulmaz performansını sergiler. Nana karakterinin naifliğini, kararlılığını ve trajik çaresizliğini yansıtmadaki başarısı, sinema tarihine geçmiştir. Godard'ın kamera kullanımı ve sahne kompozisyonları, her bir 'tablo'yu bir sanat eserine dönüştürürken, aynı zamanda karakterin içsel yalnızlığını ve toplumdaki yabancılaşmasını vurgular.

'Vivre sa vie', sadece bir dram değil, aynı zamanda özgürlük, varoluş, kadınlık ve toplumsal baskılar üzerine derin bir felsefi sorgulamadır. Film, izleyiciyi Nana'nın yaşamına yakınlaştırırken, onun seçimlerini yargılamaktan kaçınır ve durumu olduğu gibi sunar. Bu nedenle, hem sinema teknikleri hem de anlatım gücü açısından dönüm noktası kabul edilir. Fransız Yeni Dalga'sını ve sanat sinemasını anlamak isteyen her izleyici için kaçırılmaması gereken bir başyapıttır. Godard'ın poetik ve radikal diline tanıklık etmek, sinemanın sınırlarının nasıl zorlanabileceğini gösterir.